Αφροδίτη
Ο πλανήτης πήρε το όνομά του από την θεά του έρωτα και της ομορφιάς, της Αφροδίτης και βρίσκεται σε απόσταση 104,5 εκατομμύρια χιλιόμετρα περίπου από τον Ήλιο, αυτό σημαίνει ότι θα πρέπει να κάνετε άλλα 30 βήματα μπροστά (συνολικά 65 βήματα από τον Ήλιο). Με αεροπλάνο θα φτάνατε σε 12 χρόνια και με αυτοκίνητο σε 106 χρόνια
Mάζα 0,81
Όγκος 0,86
Διάρκεια ημέρας
Mέση θερμοκρασία 464
Δορυφόροι 0
Διάρκεια έτους (περίοδος τροχιάς) 224,7 μέρες
Tο λαμπρότερο ουράνιο σώμα

Η Αφροδίτη είναι το λαμπρότερο ουράνιο σώμα στον ουρανό μετά τον Ήλιο και τη Σελήνη. Γνωστή από την αρχαιότητα, εμφανίζεται συνήθως στον ουρανό κατά την ανατολή και κατά τη δύση του ήλιου και ο απλός κόσμος πίστευε ότι ήταν δυο διαφορετικά ουράνια σώματα αλλά όχι και οι έλληνες αστρολόγοι - αστρονόμοι. Ονομαζόταν Εωσφόρος όταν ήταν ορατή το πρωί και Έσπερος όταν εμφανιζόταν στο σούρουπο. Τα ονόματα της στη λαϊκή παράδοση σήμερα είναι Αυγερινός και Αποσπερίτης. Απέχει 0.72 ΑU ή 108.200.000 χλμ. κατά μέσο όρο από τον Ήλιο και έχει διάμετρο 12.103,6 χλμ.

Άποψη της Αφροδίτης από το Pioneer, 5/2/1979 Η Αφροδίτη καλύπτεται από πυκνά στρώματα νεφών. Είναι ο μοναδικός πλανήτης στο ηλιακό μας σύστημα που μοιάζει τόσο με τη γη. Έχει παρόμοιο μέγεθος και μάζα (95% τη διάμετρο της γης και 80% τη μάζα της γης). Μοιάζει επίσης στην πυκνότητα και τον όγκο, την ηλικία που σχηματίστηκε και προέρχεται από το ίδιο νεφέλωμα από το οποίο σχηματίστηκε και η γη. Ακόμη μοιάζει πολύ με τη χημική σύσταση του πλανήτη μας. Λόγω αυτών των ομοιοτήτων οι αστρονόμοι ευελπιστούσαν ότι κάτω από τα πυκνά σύννεφα η Αφροδίτη θα μοιάζει με τη γη κι ότι ίσως να είχε αναπτύξει ανάλογες μορφές ζωής. Όπως αργότερα αποδείχτηκε, δεν έχει ωκεανούς και μάλιστα διαφέρει δραματικά από τη γη σε πολλά πράγματα.

Τεχνικά επεξεργασμένη εικόνα της επιφάνειας από το ραντάρ του Magellan Η Αφροδίτη περιστρέφεται με αντίθετη φορά από της γης και με πάρα πολύ αργό ρυθμό. Ένα ημερονύχτιο στην Αφροδίτη διαρκεί περίπου 243 ημέρες σε γήινο χρόνο και είναι μεγαλύτερο από το χρόνο περιστροφής της γύρω από τον Ήλιο. Το αφροδιτικο έτος διαρκεί περίπου 224 ημέρες σε γήινο χρόνο ενώ η τροχιά της είναι η κυκλικότερη από όλους τους υπόλοιπους πλανήτες με βαθμό εκκεντρικότητας μικρότερο του 0,7%. Αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι οι περίοδοι της περιστροφής της Αφροδίτης και η τροχιά της συγχρονίζονται με της γης με τέτοιο τρόπο ώστε πάντα η γη αντικρίζει την ίδια πλευρά της Αφροδίτης όταν οι δυο πλανήτες βρίσκονται στην κοντινότερη μεταξύ τους απόσταση. Δε ξέρουμε που οφείλεται ο συγχρονισμός αυτός κι εάν συμβαίνει συμπτωματικά ή όχι.

Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης

Η Αφροδίτη περιβάλλεται από πυκνά στρώματα νεφών με σύσταση κυρίως από διοξείδιο του άνθρακα και άζωτο. Κάποια από τα στρώματα που εκτείνονται πολλά χιλιόμετρα σε πάχος αποτελούνται από διοξείδιο του θείου με τη μορφή σταγονιδίων, ενώ σε μικρότερες συγκεντρώσεις υπάρχει μονοξείδιο του άνθρακα, ήλιο, νέον, αργό και σταγονίδια νερού. Η ατμόσφαιρα της Αφροδίτης είναι τόσο πυκνή που δε φαίνεται καθόλου η επιφάνεια της και η πίεση των στρωμάτων στην επιφάνεια ξεπερνά τα 90 Αtm (όσο περίπου είναι η πίεση στον ωκεανό σε βάθος 1000 μέτρων).

Λόγω της πυκνής ατμοσφαιρικής της σύστασης και κυρίως από το διοξείδιο του άνθρακα προκαλείται φαινόμενο θερμοκηπίου. Έτσι η θερμοκρασία από περίπου 125° Κελσίου που θα ήταν κανονικά φτάνει στους 480° Κελσίου, αρκετά θερμή για να λιώσει μόλυβδο. Η επιφάνεια της Αφροδίτης είναι θερμότερη από του Ερμή παρόλο που βρίσκεται στη διπλάσια απόσταση από τον Ήλιο. Οι άνεμοι στα υψηλότερα ατμοσφαιρικά στρώματα κινούνται με ταχύτητα 350 χλμ/ώρα περίπου ενώ στην επιφάνεια είναι πολύ πιο ήρεμοι και δεν ξεπερνούν το 1 χλμ/ωρα.

Το έδαφος της Αφροδίτης

Τεχνητη ανασυνθεση του πλατωματος Lakshmi απο Η/Υ Η Αφροδίτη δεν έχει καθόλου ωκεανούς και πιστεύεται ότι αρχικά είχε τεράστιες ποσότητες νερού που εξατμίστηκαν, αφήνοντας το έδαφος ουσιαστικά ξερό. Πιθανότατα και η Γη να είχε πάθει το ίδιο εάν βρισκόταν πιο κοντά στον ήλιο. Η Αφροδίτη αποτελείται στο μεγαλύτερο μέρος της από κοιλάδες με χαμηλούς λόφους. Υπάρχουν κάποιες περιοχές με αρκετό βάθος με κυριότερες τις Atalanta Planitia, Guinevere Planitia και Lavinia Planitia. Έχουν εντοπιστεί δυο μεγάλες ορεινές περιοχές, η Ishtar Terra στο βόρειο ημισφαίριο που καλύπτει έκταση ανάλογη της Αυστραλίας και η Aphrodite Terra κατά μήκος το ισημερινού με μέγεθος ανάλογο της Νότιου Αμερικής. Το εσωτερικό της Ishtar αποτελείται κυρίως από ένα μεγάλο πλάτωμα, το Lakshmi Planum που περιβάλλεται από τα ψηλότερα βουνά της Αφροδίτης, τα Maxwell Montes.

Μέχρι πρόσφατα οι επιστήμονες δεν μπορούσαν να μελετήσουν τους γεωλογικούς σχηματισμούς της Αφροδίτης εξαιτίας της πυκνής της ατμόσφαιρας. Με την εξέλιξη των ραδιοτηλεσκόπιων και των συστημάτων απεικόνισης με ραντάρ, έγινε εφικτή η εξέταση της επιφάνειας. Οι πιο σημαντικές αποστολές όπου μελετήθηκε το έδαφος της Αφροδίτης ήταν η αποστολή Pioneer Venus (NASA, 1978), οι σοβιετικές αποστολές Venera 15 και 16 (1983-1984) και η αποστολή Magellan με κύριο αντικείμενο την χαρτογράφηση με ραντάρ (NASA 1990-1994).

Η επιφάνεια της Αφροδίτης είναι αρκετά νέα από γεωλογική άποψη και φαίνεται να ανανεώθηκε πριν από 300-500 εκατομμύρια έτη. Υπάρχουν διάφορες θεωρίες για το πώς και γιατί συνέβη αυτό. Υπήρξε έντονη γεωλογική δραστηριότητα και πολλά ενεργά ηφαίστεια, κυρίως στις πεδιάδες. Το ραντάρ του Magellan έδειξε ορεινές περιοχές που παρουσιάζουν ασυνήθιστη ανακλαστικότητα που είναι χαρακτηριστικό του υγρού εδάφους. Μια και δεν υπάρχει νερό πιθανώς να πρόκειται για σχηματισμούς από διάφορα μέταλλα. Έχει υποτεθεί ότι πρόκειται για σιδηροπυρίτιο, υλικό που είναι αρκετά ασταθές στις πεδιάδες αλλά όχι στα υψίπεδα. Θα μπορούσε επίσης να είναι από κάποιο άλλο υλικό που μας είναι άγνωστο.

Από τα δεδομένα του Magellan γνωρίζουμε ότι ένα μεγάλο μέρος της επιφάνειας (85%) καλύπτεται από ηφαιστειογενή λαβα που προέρχεται από τα ηφαίστεια της Αφροδίτης, όπως το Sif Mons. Νεώτερες ανακαλύψεις έδειξαν ότι η Αφροδίτη είναι ακόμη ενεργή ηφαιστειακά αλλά μόνο σε μερικά κύρια σημεία. Το μεγαλύτερο μέρος της είναι ήρεμο από γεωλογικής άποψης τα τελευταία εκατομμύρια χρόνια. Υπάρχουν ενδείξεις "απλώματος" και "διπλώματος" του φλοιού και ρεύματα λάβας σχετικά πρόσφατα. Όμως δεν υπάρχει κάτι αντίστοιχο με την κίνηση των τεκτονικών πλακών της Γης. Δε γνωρίζουμε που οφείλεται αυτό κι αν είναι αποτέλεσμα της υψηλής θερμοκρασίας της Αφροδίτης.

Στην επιφάνεια της φαίνονται σχηματισμοί κρατήρων από πτώσεις μετεωριτών. Όλοι οι σχηματισμοί είναι μεγάλου μεγέθους και δεν υπάρχουν ίχνη μικρών μετεωριτών. Μάλλον οι μικρότεροι μετεωρίτες διαλύονται στην ατμόσφαιρα της Αφροδίτης πολύ πριν αγγίξουν το έδαφος. Η μόνη εξαίρεση είναι όταν ένας μεγάλος μετεωρίτης κομματιάζεται λίγο πριν αγγίξει την επιφάνεια με τα κομμάτια του να σχηματίζουν πολλούς μικρότερους κρατήρες. Οι κρατήρες των ηφαιστείων φτάνουν πολλές φορές σε γιγάντια μεγέθη, μερικά σε διάμετρο που ξεπερνά τα 100 χλμ.

Άλλοι ασυνήθιστοι σχηματισμοί της επιφάνειας περιλαμβάνουν τις κορώνες και τα αραχνοειδή. Οι κορώνες είναι μεγάλοι κυκλικοί και ελλειπτικοί σχηματισμοί περικυκλωμένοι από γκρεμούς με διάμετρο εκατοντάδων χιλιόμετρων. Πιστεύεται ότι είναι αποτέλεσμα απότομων ανυψώσεων του φλοιού. Τα αραχνοειδή είναι κυκλικοί ή επιμήκεις σχηματισμοί που μοιάζουν με τις κορώνες. Εικάζεται ότι σχηματίστηκαν από λιωμένο βράχο που διαρρέει στις σχισμές της επιφάνειας και παράγει τέτοια αναχώματα.

Τα διαστημικά σκάφη των σοβιετικών απόστολων Venera ήταν τα πρώτα αλλά και τα μόνα που προσγειώθηκαν στην επιφάνεια της Αφροδίτης. Το Venera 9 που εκτοξεύτηκε στις 8 Ιουνίου 1975 προσγειώθηκε στις 22 Οκτωβρίου 1975, λειτούργησε για 53 λεπτά και έστειλε μια εικόνα. Το Venera 10 εκτοξεύτηκε στις 14 Ιουνίου 1975, έφτασε στην επιφάνεια της Αφροδίτης στις 25 Οκτωβρίου 1975 και λειτούργησε για 65 λεπτά, στέλνοντας επίσης μια εικόνα. Το Venera 13, εξοπλισμένο με έγχρωμη κάμερα έφτασε στις 1 Μαρτίου 1982, άντεξε για 2 ώρες κι 7 λεπτά και έστειλε 14 εικόνες.

Το εσωτερικό της Αφροδίτης θεωρείται παρόμοιο με αυτό της Γης, ένας πυρήνας από λιωμένο σίδηρο, ακτίνας περίπου 3000 χλμ και ρευστοποιημένο βραχώδες υλικό (μάγμα) κάτω από τον φλοιό. Οι τελευταίες παρατηρήσεις έδειξαν ότι ο φλοιός της Αφροδίτης είναι ισχυρότερος και πιο παχύς από ότι πιστευόταν. Το μάγμα βγαίνει στην επιφάνεια σε πολλές περιοχές σε αντίθεση με τη γη, όπου συγκεντρώνεται στα όρια των τεκτονικών πλακών. Η Αφροδίτη δεν έχει καθόλου μαγνητικό πεδίο και ίσως για αυτό να μην έχει και δορυφόρους.

Προηγούμενη σελίδα - Κεντρική σελίδα - Κατάλογος