Εξωγήινοι Πολιτισμοί

του Διονύση Π. Σιμόπουλου
διευθυντή Ευγενιδείου Πλανηταρίου

Μέχρι πρόσφατα ο άνθρωπος θεωρούσε τον εαυτό του καθώς και τον πλανήτη του ως κάτι το μοναδικό. Αντιμετώπιζε δηλαδή το Σύμπαν τελείως εγωιστικά, αφού οι απόψεις του ήταν βασικά γεωκεντρικές και ανθρωποκεντρικές. Σήμερα όμως οι επιστήμονες γνωρίζουν ότι καθώς το Σύμπαν εξελίσσεται, η δημιουργία πλανητών γύρω από τ' άστρα είναι μια απόλυτα φυσιολογική διαδικασία. Πώς θα ήταν, λοιπόν, μαθηματικά πιθανό να δημιουργηθεί ζωή σ' έναν και μόνο πλανήτη ανάμεσα στα δισεκατομμύρια, δισεκατομμυρίων πλανήτες που υπάρχουν στο Σύμπαν; Και αν δημιουργήθηκε ζωή και αλλού, τι θα μπορούσε να εμποδίσει την εξέλιξή της σε νοήμονα όντα και τη δημιουργία εξωγήινων τεχνολογικά αναπτυγμένων πολιτισμών;

Οι έρευνες που έχουμε κάνει μέχρι τώρα στους άλλους πλανήτες και τους δορυφόρους του Ηλιακού μας Συστήματος αποκλείουν κατηγορηματικά την ύπαρξη αναπτυγμένων μορφών ζωής πάνω τους, χωρίς φυσικά να αποκλείουν ακόμη την ύπαρξη, τώρα ή στο παρελθόν, απλούστατων μορφών μικροβιακής ζωής. Παρ' όλα αυτά έχουμε ήδη τις ενδείξεις που μας υπογραμμίζουν ότι η ζωή πέρα από το Ηλιακό μας Σύστημα, στη βασική της τουλάχιστον χημική δομή, πρέπει να μοιάζει με τη δική μας και ότι η χημεία που μελετάμε στα εργαστήριά μας είναι παρόμοια με αυτή των διαστημικών μας εξερευνήσεων.

Η συνταγή της ζωής.
Η συνταγή της ζωής είναι πολύ απλή: άνθρακας, οξυγόνο, άζωτο και υδρογόνο, με λίγο φώσφορο, σίδηρο, κάλιο και νάτριο για ποικιλία. Η πολυπλοκότητά της όμως βασίζεται στον άπειρο σχεδόν αριθμό των συνδυασμών που σχηματίζουν μεταξύ τους τα απλά αυτά στοιχεία, ακριβώς όπως τα 24 γράμματα της αλφαβήτου σχηματίζουν την ατέλειωτη λιτανεία των κειμένων της παγκόσμιας λογοτεχνίας. Το τι συμβαίνει είναι ότι, λόγω της δομής που έχουν, τα άτομα των χημικών στοιχείων μπορούν να συνδυαστούν μεταξύ τους σχετικά εύκολα. Ενώ το άτομο του άνθρακα έχει αποδειχτεί το πιο επιδέξιο απ' όλα, γιατί μπορεί να συνδυαστεί όχι μόνο με άτομα διαφόρων άλλων χημικών στοιχείων, αλλά και με άλλα άτομα άνθρακα σε μια σχεδόν άπειρη ποικιλία συνδυασμών. Γι' αυτόν άλλωστε το λόγο και η ζωή που γνωρίζουμε πάνω στη Γη βασίζεται στον άνθρακα.

Φυσικά οι συγγραφείς επιστημονικής φαντασίας περιγράφουν και άλλες μορφές ζωής που βασίζονται σε χημικά πρότυπα που δεν μπορούν να εξελιχτούν πάνω στη Γη, όπως για παράδειγμα η ζωή που βασίζεται στο πυρίτιο ή στο μόριο του υδροξυλίου της αμμωνίας, αντί για τον άνθρακα. Οι μορφές όμως αυτές, είναι προς το παρόν τουλάχιστον φανταστικές, και δεν υπάρχει η παραμικρή ένδειξη ότι μπορεί να είναι δυνατές. Επειδή δεν γνωρίζουμε καν τι μορφή θα είχε ένα τέτοιο είδος ζωής, αν υπάρχει, είμαστε υποχρεωμένοι να αναζητήσουμε τα είδη ζωής που καταλαβαίνουμε.

H ζωή πάνω στη Γη βασίζεται στα χημικά συστατικά οργανικών μορίων που έχουμε ήδη δημιουργήσει στα εργαστηριακά μας πειράματα. Τα πειράματα αυτά αναπαριστούν τη χημική σύνθεση της ατμόσφαιρας της αρχέγονης Γης και τις συνθήκες που επικρατούσαν τότε και είχαν ως αποτέλεσμα τη δημιουργία μορίων, όπως είναι τα αμινοξέα και οι οργανικές βάσεις, που αποτελούν τα θεμελιώδη συστατικά της ζωής. Με τη βοήθεια αυτών των οξέων και των βάσεων δημιουργούνται οι πρωτεϊνες και τα μόρια RNA και DNA, τα ελικοειδή δηλαδή μόρια που μεταφέρουν όλες τις γενετικές πληροφορίες οι οποίες είναι απαραίτητες για τη βιολογική αναπαραγωγή.

Πόσοι όμως είναι οι πλανήτες πάνω στους οποίους θα μπορούσε να έχει δημιουργηθεί ζωή; Οποιαδήποτε απάντηση είναι, προς το παρόν τουλάχιστον, παρακινδυνευμένη γιατί εξαρτάται από πολλούς παράγοντες, καθένας από τους οποίους είναι αβέβαιος. Πόσο γρήγορα δημιουργούνται τ' άστρα; Ποια είναι η πιθανότητα τ' άστρα αυτά να έχουν πλανήτες; Ποια είναι η εξέλιξη των πλανητών που δημιουργούνται; Πόσοι απ' αυτούς τους πλανήτες μπορούν να φιλοξενήσουν ζωή; Ποιος είναι ο ρόλος της νοημοσύνης; Πόσο πιθανή είναι η ανάπτυξη της τεχνολογίας; Ποια είναι η διάρκεια ζωής ενός τεχνολογικού πολιτισμού; Αν όλοι αυτοί οι παράγοντες εξελίσσονταν θετικά, αλλά ταυτόχρονα με την ανάπτυξή τους οι τεχνολογικά ανεπτυγμένοι πολιτισμοί αυτοκαταστρέφονταν, τότε δεν θα υπάρχουν και πολλοί με τους οποίους θα μπορούσαμε να έρθουμε σ' επαφή.

Πλανήτες με ζωή.
Οι έρευνες που έχουν γίνει μας έχουν αποδείξει ότι το δικό μας είδος ζωής, ή ζωή όπως την ξέρουμε, φαίνεται να εξελίσσεται πάνω σε πλανήτες που παρουσιάζουν μια σταθερή κατάσταση θερμοκρασίας. Ένας τέτοιος πλανήτης θα πρέπει να βρίσκεται σε σταθερή απόσταση από τον ήλιο του, έτσι ώστε να διαθέτει νερό που να μην είναι ούτε παγωμένο ούτε να εξατμίζεται εύκολα. Γιατί το νερό φαίνεται ότι είναι απαραίτητο στη διαδικασία της ένωσης των χημικών στοιχείων που θα οδηγήσουν στη δημιουργία της ζωής. Ο πλανήτης επίσης που θα φιλοξενεί ζωή θα πρέπει να έχει και το κατάλληλο μέγεθος, έτσι ώστε η ατμόσφαιρα που θα συγκρατεί η βαρύτητά του να μην είναι ούτε πολύ μεγάλη, όπως του Δία, ούτε πολύ μικρή όπως του Άρη. Το βασικότερο όμως στοιχείο που χρειάζεται ένας πλανήτης για να φιλοξενεί ζωή, είναι το άστρο του. Και τα άστρα είναι τα μόνα αντικείμενα στην προκειμένη περίπτωση που μπορούμε να μελετήσουμε, γιατί οι πλανήτες άλλων αστρικών συστημάτων είναι πολύ μακριά και τόσο πολύ αμυδροί ώστε να μην μπορούμε να τους διακρίνουμε.

Τα μόνα λοιπόν άστρα που θα μπορούσαν να συντηρήσουν ζωή πάνω σε κάποιους πλανήτες τους είναι της ίδιας κατηγορίας με τον Ήλιο. Διότι για τους πλανήτες που βρίσκονται σε τροχιά γύρω από τέτοιου είδους άστρα οι συνθήκες είναι πολύ πιο ευνοϊκές για τη ζωή. Τα άστρα αυτά δημιουργούν ένα περιβάλλον παρόμοιο με του Ηλίου μας. Εκπέμπουν δηλαδή τη σωστή ποσότητα φωτός και θερμότητας, έτσι ώστε η ζωή να έχει τη δυνατότητα να αναπτυχθεί επί δέκα δισεκατομμύρια χρόνια.

Γι' αυτό οι αστρονόμοι πιστεύουν ότι μόνο τα άστρα που μοιάζουν με τον ΄Ηλιο μας μπορούν να έχουν γύρω τους πλανήτες με ζωή, πράγμα που σημαίνει ότι το 90% περίπου των άστρων πρέπει να εξαιρεθεί από την έρευνά μας για αναζήτηση ζωής. Δεν πρέπει να ξεχνάμε επίσης ότι ακόμη και αν ένα άστρο μοιάζει με τον Ήλιο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει υποχρεωτικά να έχει πλανήτες γύρω του. Αλλά ακόμη και αν υπάρχουν πλανήτες, μόνο σ' έναν ή δύο απ' αυτούς μπορεί να υπάρξουν οι κατάλληλες συνθήκες για τη δημιουργία και την ανάπτυξη κάποιας μορφής ζωής. Καταλήγουμε λοιπόν στο συμπέρασμα που προκύπτει από την αστροφυσική λογική, ότι δηλαδή η πλανητική μας οικογένεια δεν είναι καθόλου μοναδική, αφού το 10% των άστρων είναι του ίδιου τύπου με τον Ήλιο, με την ίδια μάζα, το ίδιο μέγεθος και την ίδια θερμοκρασία, ενώ το 50% τουλάχιστον απ' αυτά περιστρέφονται αργά όπως και ο

΄Ηλιος άρα πρέπει να έχουν πλανήτες γύρω τους.
Κατά καιρούς διάφοροι επιστήμονες, ξεκινώντας από τα 200 δισεκατομμύρια άστρα του Γαλαξία μας και υπολογίζοντας πάντα με τα χαμηλότερα ποσοστά, καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι στο Γαλαξία μας πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον 50 δισεκατομμύρια πλανήτες. Συνεχίζοντας με το ίδιο σκεπτικό και χρησιμοποιώντας πάντα τα πιο απαισιόδοξα δεδομένα έτσι ώστε να εξαιρούνται ορισμένα είδη πλανητών, οι υπολογισμοί αυτοί καταλήγουν στο ότι μέσα στο Γαλαξία μας και μόνο πρέπει να υπάρχουν τουλάχιστον ένα εκατομμύριο κόσμοι παρόμοιοι με τη Γη μας. Ο Γαλαξίας μας όμως δεν είναι παρά ένας από τις μυριάδες των γαλαξιών που αντικρίζουμε με τα τηλεσκόπιά μας. Ακόμη και με τις πιο φτωχές προβλέψεις μας, το Σύμπαν πρέπει να περιλαμβάνει 100 δισεκατομμύρια γαλαξίες. Σύμφωνα λοιπόν με τις συντηρητικές αυτές προβλέψεις στο Σύμπαν πρέπει να υπάρχουν εκατό χιλιάδες τρισεκατομμύρια δίδυμοι πλανήτες της Γης.

Τεχνολογικοί πολιτισμοί.
Έστω και αν δεχτούμε ότι στο Σύμπαν υπάρχουν μυριάδες πλανητών και ότι σε κάθε έναν από αυτούς αναπτύχθηκε ζωή, και πάλι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα σοβαρό πρόβλημα. Γιατί, αν η ζωή γεννήθηκε και επέζησε πάνω σ' αυτούς τους πλανήτες, πόσο βέβαιο είναι άραγε ότι μπόρεσε και να εξελιχθεί, και να καταλήξει σε κόσμους με νοήμονα όντα; Οι περισσότεροι φυσικά βιολόγοι, ειδικά οι εξωβιολόγοι, αποδέχονται σήμερα την άποψη πως αν σε κάποιο κατάλληλο περιβάλλον δημιουργηθεί τυχαία ο πρώτος μονοκύτταρος οργανισμός, θα αρχίσει να ακολουθεί την αλυσίδα της εξέλιξης που δεν τελειώνει, ίσως, πουθενά. Ακόμα και ο σημερινός άνθρωπος δεν είναι παρά ένας μόνο κρίκος μιας τέτοιας αλυσίδας, και όχι το τελικό προϊόν.

Συνέβη εδώ, πάνω στη Γη μας, σ' έναν απλό πλανήτη ενός απλού κιτρινωπού άστρου. Και αν εδώ, βοηθούμενη από τον Ήλιο, υπάρχει άφθονη ζωή, τότε ποιες είναι οι πιθανότητες ζωής, νοήμονος ζωής, και κάπου αλλού στο Σύμπαν; Τα άστρα είναι εκεί έξω. 1/4πως και τα χημικά συστατικά της ζωής είναι κι αυτά εκεί έξω, παντού, διασκορπισμένα στο Σύμπαν. Υπάρχει επίσης και ο απαιτούμενος χρόνος. Χρόνος για ανακάτεμα, ανάπτυξη, αλλαγή. Χρόνος που μετριέται σε δισεκατομμύρια χρόνια. Έτσι το Σύμπαν είναι δυνατόν να περιέχει 100.000 τρισεκατομμύρια φυλές όντων που θα ψάχνουν με τα μάτια τους το κενό, για να δουν αυτά που βλέπουμε κι εμείς, για να σκεφτούν αυτά που σκεφτόμαστε κι εμείς, και να αναρωτηθούν και αυτοί αν είναι μόνοι τους στο Σύμπαν.

Φυσικά ο αριθμός των πολιτισμών αυτών, είναι δυνατόν να κυμαίνεται ανάλογα με το χρόνο που μια φυλή νοημόνων όντων μπορεί να επιβιώσει ως μια πλήρης τεχνολογική κοινωνία. Διότι υπάρχει ο κίνδυνος να αυτοκαταστραφούν με έναν πυρηνικό πόλεμο ή με τη συνεχή μόλυνση του περιβάλλοντός τους. Γι' αυτό, με τόσο μικρές περιόδους επιβίωσης, ο αριθμός των τεχνολογικών πολιτισμών οι οποίοι μπορούν να υφίστανται ταυτόχρονα μέσα στο Γαλαξία μας θα πρέπει σε τελική ανάλυση να μην είναι και τόσο πολύ μεγάλος. Οπότε και η μέση απόσταση μεταξύ τους θα πρέπει να είναι τεράστια.

Οι μορφές των εξωγήινων.
Με τι όμως μοιάζουν οι φυλές που αποτελούν τους εξωγήινους αυτούς πολιτισμούς; Υπάρχει άραγε περίπτωση να μοιάζουν σε μας; Η απάντηση είναι μάλλον αρνητική, και οι πιθανότητες σχεδόν μηδενικές. Οι επιστήμονες άλλωστε υπογραμμίζουν το γεγονός ότι όλες οι μορφές της ζωής στη Γη βασίζονται στο μόριο του νουκλεϊκού οξέος. Λίγες μόνο διαφορές στο μόριο αυτό είναι το μόνο που απαιτείται χημικά για να έχουμε ένα λουλούδι ή μια μέλισσα, ένα πουλί ή μια ζέβρα. Ακόμα και αν κάπου στο Σύμπαν υπήρχε ένας πλανήτης ακριβώς στο ίδιο μέγεθος με τη Γη, στην ίδια ακριβώς απόσταση από ένα άστρο ακριβώς όπως ο Ήλιος μας, οι πιθανότητες είναι αποφασιστικά ενάντια στην προοπτική της επανάληψης ενός βιολογικού κύκλου όμοιου με το Γήινο. Η νοημοσύνη βέβαια μπορεί να προκύψει πάνω σ' έναν τέτοιο πλανήτη, δεν υπάρχει όμως κανένας, επιστημονικά, λόγος που να την κάνει να μοιάζει με τη δική μας. Τι άλλες πιθανότητες υπάρχουν άραγε για το είδος της νοημοσύνης σ' έναν πλανήτη μεγαλύτερο ή μικρότερο από τη Γη; Θερμότερο ή πιο ψυχρό; Δεν μπορούμε να είμαστε βέβαιοι για τίποτα.

Γιατί δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι οι οποιεσδήποτε εικασίες που κάνουμε βασίζονται στη φαντασία μας που έχει ως βάση το πρότυπο της ανθρώπινης μορφής. Οι εξωγήινοι όμως μπορεί να έχουν τελείως διαφορετικές μορφές, αν και σε γενικές γραμμές τα σώματά τους θα πρέπει να είναι συμμετρικά και να διαθέτουν ένα είδος ματιού, ή ματιών, για να βλέπουν. Αν έχουν αναπτυχθεί τεχνολογικά θα έχουν και πόδια για να περπατούν και ένα είδος χεριών για να κατασκευάζουν. Εδώ όμως σταματάνε και οι προβλέψεις μας. Πόσα μάτια, χέρια ή πόδια ή τι άλλο υπάρχει στο σώμα τους και σε ποια σημεία είναι τοποθετημένα όλα αυτά, είναι αδύνατο να το γνωρίζουμε. Επηρεασμένη από το μέγεθος του πλανήτη της, τη γεωγραφία του και την ατμόσφαιρά του, η νοημοσύνη μπορεί να εξελιχθεί σε πραγματικά εξωτικές φυσικές δομές και όργανα αισθήσεων και κίνησης. Ακόμη και η τεχνητή νοημοσύνη, που συνυπάρχει ή διαδέχεται τους βιολογικούς της προγόνους, αποτελεί κι αυτή μιαν άλλη επίσης πιθανότητα.

Κι όμως, θα πρέπει να το πάρουμε μάλλον απόφαση και να κατανοήσουμε όλοι μας ότι η επίσκεψη της Γης από εξωγήινα διαστημόπλοια δεν πρέπει να είναι εφικτή. Γιατί ακόμη και αν το πραγματικό πρόβλημα των αποστάσεων είχε, με κάποιον τρόπο, λυθεί από κάποιον τεχνολογικά προηγμένο εξωγήινο πολιτισμό, υπάρχει ακόμη το πρόβλημα της κατεύθυνσης που θα πάρουν οι εξωγήινοι εξερευνητές στον τρισδιάστατο χώρο του διαστήματος. Γι' αυτό και η πιθανότητα να μας "βρουν" είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Γιατί, αν υποθέσουμε πως μέσα στο Γαλαξία μας και μόνο υπάρχουν αυτή τη στιγμή 1.000.000 διαστημικοί πολιτισμοί με την τεχνολογική ικανότητα της εξερεύνησης του διαστρικού χώρου, τότε για να μπορέσει ένα και μόνο διαστημόπλοιο απ' όλους αυτούς τους πολιτισμούς να φτάσει μία και μόνη φορά στη Γη μας, θα χρειαζόταν καθένας από τους πολιτισμούς αυτούς να εκτοξεύει 1.000 διαστημόπλοια το χρόνο επί 200 χρόνια συνεχώς και προς όλες τις κατευθύνσεις. Αυτό σημαίνει ότι στο Γαλαξία μας και μόνο θα είχαμε 200 δισεκατομμύρια εκτοξεύσεις διαστρικών διαστημοπλοίων για μία μόνο πιθανότητα, μιας μόνο επίσκεψης στη Γη μας, από έναν και μόνο εξωγήινο πολιτισμό.

Μηνύματα στα άστρα.
Έτσι ακόμη και αν κάποιος εξωγήινος πολιτισμός κατορθώσει να δημιουργήσει την τεχνολογία εκείνη που θα του επιτρέψει να καλύψει το χάος των αποστάσεων που μας χωρίζει, δεν πρόκειται να το κάνει με τη βοήθεια των δεκάδων διαφορετικών μοντέλων UFO που κατά καιρούς αναφέρονται. Φυσικά το ότι πρέπει να υπάρχει ζωή στο διάστημα, το ότι κατά καιρούς θα πρέπει να έχουν ανθήσει διάφοροι διαστημικοί πολιτισμοί στο Σύμπαν, και το ότι ο άνθρωπος δεν πρέπει να είναι το μοναδικό λογικό ον ανάμεσα στα δισεκατομμύρια των γαλαξιών, είναι κάτι που όλοι σχεδόν οι επιστήμονες αποδέχονται σήμερα ως κάτι το πιθανό. Οι αποστάσεις όμως που μας χωρίζουν από τ' άλλα άστρα και τους άλλους πιθανούς εξωγήινους πολιτισμούς είναι ένα ανυπέρβλητο πρόβλημα.

Γι' αυτό ο μοναδικός ίσως τρόπος για να έρθουμε σε επαφή με κάποιον εξωγήινο πολιτισμό είναι με τη βοήθεια των ραδιοτηλεσκοπίων μας. Μ' αυτόν τον τρόπο ίσως μπορέσουμε να στείλουμε μηνύματα στ' άστρα και ίσως μπορέσουμε να πάρουμε και κάποιες απαντήσεις. Τα άστρα όμως είναι τόσο μακριά, ώστε το μήνυμα θα μείνει αναπάντητο για πολλά χρόνια. Γιατί ακόμη και στην περίπτωση που ένας εξωγήινος πολιτισμός βρισκόταν στη γειτονιά μας, σε απόσταση έστω 1.000 μόνο ετών φωτός από μας, μία απλή ανταλλαγή μηνυμάτων θα απαιτούσε την παρέλευση 2.000 χρόνων. Και το άσχημο είναι ότι δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα γι' αυτό αφού η ταχύτητα του φωτός περιορίζεται στα 300.000 χιλιόμετρα το δευτερόλεπτο, που είναι μία ταχύτητα όριο για το Σύμπαν και την οποία τίποτα το υλικό δεν μπορεί να υπερβεί έστω και με την πιο "μαγικά" αναπτυγμένη τεχνολογία. Μέσα σε ένα Σύμπαν που ίσως να σφύζει από ζωή, είμαστε περιέργως πώς απομονωμένοι σαν σε καραντίνα. Έτσι το μόνο που μπορούμε να κάνουμε στο μεταξύ είναι να ρωτάμε που είναι όλοι αυτοί οι εξωγήινοι, ιδιαίτερα μάλιστα αν όλοι τους μόνο ακούνε αλλά κανένας τους δεν εκπέμπει.

Βέβαια, τα πρώτα γήινα μηνύματα έχουν πάρει ήδη το δρόμο τους προς τα άστρα κατά λάθος, αφού ένα μέρος κάθε ραδιοτηλεοπτικής μας εκπομπής ξεφεύγει στο διάστημα. Δεκαετίες λοιπόν τώρα έχει δημιουργηθεί ένα μέτωπο από ραδιοκύματα που επεκτείνονται γύρω από τη Γη με ταχύτητα 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο. Είναι φυσικά ένα αμυδρό σήμα που παρ' όλα αυτά αποτελεί μια μοναδική και ακούσια προσπάθειά μας να ανακοινώσουμε την ύπαρξή μας. Για φανταστείτε όμως τι θα σκεφτόταν άραγε ο οποιοσδήποτε εξωγήινος σε απόσταση 40 ή 50 ή 60 ετών φωτός ακούγοντας ή βλέποντας αυτό το συνονθύλευμα διαφημίσεων, ειδήσεων, "σαπουνόπερας" και "ριάλιτυ σόου"; Ίσως μάλιστα αυτός ακριβώς να είναι και ο λόγος που δεν έχουμε ακόμη πάρει κάποια απάντηση!
"... τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;"

Παρ' όλα αυτά, αν στο διάβα των αιώνων κάποιος εξωγήινος πολιτισμός κατορθώσει να φτάσει μέχρις εδώ πώς νομίζετε ότι θα αντιδράσουν τότε οι κάτοικοι του μικρού μας πλανήτη; Ποιες θα ήταν άραγε οι δικές μας, σημερινές αντιδράσεις; Τι θα κάναμε; Τι αισθήματα θα μας κυρίευαν άραγε εκείνη τη στιγμή; Τι σκέψεις θα περνούσαν από το μυαλό μας; Πώς θα αντιδρούσαμε; Τι θα σήμαινε άραγε στον καθένα από μας μια τέτοια επίσκεψη; Ποια θα ήταν η επίδραση που θα έχει στα φιλοσοφικά μας πιστεύω, στις μεταφυσικές μας τάσεις, στις θρησκευτικές μας δοξασίες; Ποια θα ήταν η σημασία μιας τέτοιας επίσκεψης στη στενή οικογενειακή μας ζωή, στο κοινωνικό σύνολο, στις διεθνείς σχέσεις; Ποια θα ήταν άραγε η θέση μας απέναντι στους εξωγήινους επισκέπτες μας; Ποια από τις περιγραφές των συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας θα ήταν άραγε η πιό σωστή; Ποια θα ήταν η επίδρασή της στο ανθρώπινο πνεύμα, στις ανθρώπινες συναλλαγές, στο ανθρώπινο γένος;

Αποσβολωμένοι από τόσες βασικές ερωτήσεις ψάχνουμε μέσα από την κοσμική μοναξιά μας να βρούμε απαντήσεις. Απαντήσεις σε βασικά ερωτήματα για το είδος ή τα είδη των εξωγήινων πολιτισμών. Μήπως άραγε η δίψα για μάθηση και περιπέτεια μεταφέρει τους πολιτισμούς αυτούς στα βάθη του διαστήματος; ΄Η μήπως χάνουν αυτό το ενδιαφέρον και επιστρέφουν σε μιαν απλή, μη τεχνολογική ύπαρξη; Μήπως άραγε οι πολύ προοδευμένοι πολιτισμοί ενώνονται και συνυπάρχουν σ' ένα είδος διαγαλαξιακής κοινωνίας ανταλλάσσοντας επιστημονικές γνώσεις και ανακαλύψεις; Υπάρχουν άραγε πολιτισμοί που μπορούν να ελέγξουν τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε οποιαδήποτε επαφή μαζί τους θα ξεπερνούσε την πιο τρελή φαντασία μας;

Σήμερα μια έκθεση της Αστρονομικής Επιτροπής της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ, γράφει τα εξής: "Κάθε χρόνο που περνάει, οι απόψεις μας σχετικά με την ύπαρξη ζωής στο διάστημα ενισχύονται μαζί με την ικανότητά μας να την εντοπίσουμε. Όλο και περισσότεροι επιστήμονες νοιώθουν ότι η επαφή με κάποιον άλλο πολιτισμό δεν είναι πια κάτι πέρα από τα όνειρά μας, αλλά ένα φυσικό επακόλουθο στην ιστορία της ανθρωπότητας. Μακροπρόθεσμα, αυτή θα είναι και η μεγαλύτερη συμβολή της επιστήμης στην ανθρωπότητα και στον πολιτισμό μας."
Πολλοί είναι αυτοί που ελπίζουν ότι μια τέτοια επίσκεψη ίσως να έλυνε πολλά από τα προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα η ανθρωπότητα, αφού ως αρχαιότερος από τον δικό μας, θα έχει κατορθώσει προ πολλού να υπερνικήσει προβλήματα όπως είναι η πείνα και ο υπερπληθυσμός, η φτώχεια και οι αρρώστιες, η μόλυνση του περιβάλλοντος και ο συνεχής κίνδυνος του πολέμου. Άλλοι πάλι πιστεύουν ότι θα πρέπει εμείς μόνοι μας να βρούμε τη λύση των προβλημάτων μας χωρίς να ελπίζουμε στη βοήθεια εξωγήινων "από μηχανής" θεών. Γιατί στο δρόμο ίσως ανακαλύψουμε, αυτό που τόσο χαρακτηριστικά επισημαίνει και ο ποιητής, "πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν".

Προηγούμενη σελίδα - Κεντρική σελίδα - Κατάλογος